مدل های برنامه ریزی آرمانی در انتخاب پرتفولیوی بهینه

چکیده مقاله

برنامه ریزی ارمانی از کاربردی ترین تکنیک های تحقیق در عملیات است که برای اولین بار در سال ۱۹۶۱ توسط چارنز و کوپر ارائه گردید. در برنامه ریزی ارمانی ( GP ) راه خرکت همزمان به سوی چندین هدف ( حتی متضاد با هم ) مهیا می گردد.


 

اگر چه مدل برنامه ریزی کوادراتیک مارکویتز معتبر ترین مدل برای انتخاب پرتفولیوی اوراق بهادار می باشد ، لیکن به خاطر مشکلات محاسباتی و فنی و همچنین عدم در نظر گرفتن خواسته های شخص سرمایه گذار در مدل وی صاحبنظران تئوری های مالی مدل های متنوعی را برای این انتخاب ازائه نموده اند.

در این مقاله ما ابتدا به سیر تکاملی مدل های پیشنهادی انتخاب پرتفولیوی بهینه که در ادبیات مالی رایج می باشند ، می پردازیم و سپس با بیان نقاط ضعف و قوت هر یک از مدل های فوق به مدل های برنامه ریزی ارمانی اشاره می نماییم. در پایان به نتیجه گیری از مباحث فوق می پردازیم.

مقدمه 

در قرن ۱۸ برنولی و کرامر به این نتیجه رسیدند که تصمیمات تحت شرایط عدم اطمینان نباید تنها بر اساس عایدات مورد انتظار انجام پذیرد

تا سال های اولیه قرن بیستم سرمایه گذاران از نسبت های بازده سرمایه گذاری برای اخذ تصمیم پیرامون سرمایه گذاری های رقیب استفاده می نمودند. اگر چه این نسبت ها کاربردی فراگیر یافتند ولی به لحاظ اینکه ارزش زمانی پول و ریسک سرمایه گذاری را مد نظر قرار نمی دادند از دهه ۱۹۲۰ مفهوم ارزش زمانی پول در فرمول بندی طرح های سرمایه گذاری در ادبیات اقتصاد و مالی و سرمایه گذاری وارد شد.

در سل ۱۹۵۹ مارکویتز و توبین تئوری سرمایه گذاری خویش را تحت شرایط عدم اطمینان بر مبنای میانگین و ریسک عایدات بیان نمودند. می توان گفت که تا دهه ۱۹۵۰ ریسک یک عامل کیفی شمرده می شود تا اینکه با تلاش های مارکویتز ریسک کمیت پذیر شد و انحراف معیار طرح های سرمایه گذاری به عنوان کمیت و سنجش ریسک معرفی گردید.

  • pic1 عنوان مقاله : مدل های برنامه ریزی آرمانی در انتخاب پرتفولیوی بهینه
  • pic1 نویسنده : دکتر غلامرضا اسلامی بیدگلی
  • pic1 زبان مقاله : فارسی
  • pic1 تعداد صفحات : 22
  • pic2 نوع فایل : PDF
  • pic2 حجم فایل : 415 کیلوبایت
  • pic4 لینک دانلود

ارسال دیدگاه

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلد های ضروری با * مشخص شده است. *

هجده − 12 =