بورس در ایران

بورس در ایران

 

بورس در کشور ایران

بازار متشکل سرمایه در کشور‌ایران کاملاً تازه و با سرعت فوق العاده ای در هم اکنون دگرگونی و تکامل است . بازار سرمایه به معنای بازاری است که در آن تقاضای وجوه بلندمدت تامین می شود . بازار سرمایه با تاسیس بانک برنامه در سال ۱۳۲۵ که بعد ها بانک اعتبارات صنعتی نامیده شد , پدید آمد . بیش تر از آن اعتبارات بلندمدت که اندازه آن شایان توجه فقدان به صورت اکثر از روش وامهای بانک ملی کشور‌ایران تامین مالی میشد . تهیه اول برنامه عمرانی هفت ساله و اجرای آن از سال ۱۳۲۸ لزوم تولید بانکهای بسط ای و تخصصی را برای تامین منابع مالی بلندمدت نمایان ساخت . در سال ۱۳۳۸ بانک توسعه و گسترش صنعتی و معدنی کشور‌ایران با شرکت کردن بخش محرمانه و موسسه ها فرنگی تحت عنوان اولیه بانک تخصصی تاسیس شد که انگیزه از تولید آن امداد به توسعه فعالیتهای بخش محرمانه در صنعت و معدن بود .
تحولات سرعت بالا اقتصادی – اجتماعی ده سال ۱۳۲۰ اهمیت روزافزون بازار پول و سرمایه در مملکت , بنا کردن ضوابط کاملی را که ناظر بر فعالیتهای مبلغی و مالی باشد , دوری ناپذیر ساخت . دراین مورد توسعه و گسترش منابع بازار پول و سرمایه بیش تر از همگی در کانال بانکی مرزو بوم توسعه یافت .

 

بورس در ایران

 

 

در رابطه با تاسیس و تکوین بورس اسناد بهادار تهران اولین دفعه در سال ۱۳۱۵ خورشیدی وان لوتر فلد بلژیکی مطالعاتی در رابطه تاسیس بورس ورقه ها بهادار در تهران انجام اعطا کرد و طرح و اساسنامه و نظامنامه داخلی آن را هم تهیه و تنظیم کرد , لکن پیدایش نبرد جهانی دوم در شهریور ۱۳۲۰ و عدم ثبات سیاسی و اقتصادی سال های اول سلطنت پهلوی دوم , تاسیس بورس را در جمهوری اسلامی ایران به تاخیر انداخت . قانون ها تجاری جمهوری اسلامی ایران هم درباره‌ی ( بورس ) ساکت بود و اولین بار ضمن ماده ۲۰ ضابطه تاسیس اتاق بازرگانی تصویب شده ۷ دیماه ۱۳۳۳ به مورد بورس اشاره شد و طی آن از وزارت اقتصاد مراد شد نظرها اتاق بازرگانی را در رابطه مساله مرتبط با بورس , مورد دقت قرار دهد . بالاخره در اردیبهشت ماه ۱۳۴۵ ضابطه تشکیل بورس اسناد بهادار به ثبت رسید و به وسیله وزارت اقتصاد به بانک مرکزی بیان شد و از بانک مرکزی درخواست شد که نسبت به اجرای مفاد آن ضابطه مبادرت نماید . بورس تهران در بهمن ۱۳۴۶ با انجام معاملات روی سهام بانک بسط صنعتی و معدنی کشور‌ایران کار خویش را آغاز کرد . در سال ۱۳۴۷ سهام یک سری کمپانی تازه تولیدی به بورس منش یافت و ورقه ها خزانه و قبوض اصلاحات زمین ها عباس آباد هم در بورس قابل داد و ستد شد .
از سال ۱۳۶۸ در چارچوب برنامه نیمسال نخستین گسترش اقتصادی , اجتماعی و فرهنگی , تجدید عمل بورس ورقه ها بهادار تهران تحت عنوان قضیه ای برای اجرای سیاست سری سازی مورد اعتنا قرار گرفت . در واقع سیاستگذاران اقتصادی در حیث داشتند که بورس سندها بهادار , با انتقال کمی ازوظایف تصدیهای مدنی به بخش سری , جذب نقدینگی و جمع آوری منابع پس انداز دور از هم و جهت دهی آن درسمت مصارف سپرده گذاری , در تجهیز منابع توسعه و گسترش اقتصادی و انگیزش اثرگذار بخش سری برای شرکت کردن فعالانه در فعالیتهای اقتصادی , نقش حساس و مهم داشته باشد .
در سالیان ۱۳۶۷ تا ۱۳۷۶ , تعداد بنگاههای اقتصادی پذیرفته شده در بورس تهران از ۵۶ به ۲۶۳ کمپانی ارتقا یافت . در همین عصر , میانگین بها معاملات هر ساله , حدود ۱۸۰ درصد ارتقاء یافت که در مجموع , به آماده آوردن ۳۹۱/۵ میلیارد ریال برای تامین منابع مالی موردنیاز فعالیتهای مولد اقتصادی در اقتصاد جمهوری اسلامی ایران انجامیده است .
همینطور در سال های ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۵ تعداد بنگاههای اقتصادی پذیرفته شده در بورس تهران از ۲۶۳ کمپانی به بیش تر از ۴۲۰ کمپانی ارتقاء یافت که پرورش یه خرده قابل قبولی را نشان می‌دهد .
با این وجود , تلاش بورس سندها بهادار تهران نشان می‌دهد که بازار متشکل سرمایه , در فعالیت رده حقیقی وواقعی و لایق خویش را در اقتصاد ملی به دست نیاورده است ; به نحوی که میانگین سهم منابع تامین شده به وسیله این ارگان در مقایسه با تشکیل سرمایه اثبات ناخالص داخلی , از مرز ۶/۱ درصد بالاتر نرفته است .
در‌حالتی که بخواهیم بازار سرمایه پیشرفتهای قابل مراعات ای داشته و در دراز برهه زمانی به عمل اقتصادی خویش ادامه دهد بایستی بتواند تحت عنوان یک وسیله موءثر و کارا برای بسیج منابع و پس انداز مورد به کار گیری دولت و بخش محرمانه قرار گیرد .

    ارسال دیدگاه

    آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد. فیلد های ضروری با * مشخص شده است. *

    پنج × دو =